Maratona di Garda

Vroeg uit de veren: de marathon start 30 kilometer verderop en de weg wordt ruim voor de start afgesloten dus voor die tijd moeten we er zijn willen we althans met de auto.

Gevolg is dat wij ruim voor de start aanwezig zijn op een tijdstip dat het nog best fris is met een pittig windje vanaf het water. Omdat de kou (versterkt met een paar zenuwen) op de plasspieren werkt moest er worden uitgekeken naar een toilet. Er was er bij de start in het gemeentehuis welgeteld één beschikbaar met een rij waarvan werd gevreesd dat de laatste wachtenden de start niet zullen halen. De plaatselijke pastoor bood hulp met een alleen voor dames toilet maar ook daar was de wachtrij indrukwekkend.

Hierdoor werd de begroeiing ter plaatse voor de ongeduldige wachters uit de rij de uiteindelijke oplossing.

fris voor de start op het dorpsplein
fris voor de start op het dorpsplein

De start op het dorpsplein werd opgeluisterd door de regionale Lee Towers en zelfs zonder toespraak van de burgemeester volgde het startschot.

Nadat de deelnemers aan de marathon waren vertrokken volgde 10 minuten later het startschot voor de 15 kilometer waarin TeamNL werd vertegenwoordigd door Claudi en Annemarie.

Annemarie in beeld
Annemarie in beeld

Het parcours was enerverend. Dit althans wat het uitzicht betreft wat werkelijk schitterend was. Van enige support langs de kant van de weg was namelijk de eerste dertig kilometer geen sprake. Bij een zondagse duurloop op de Bussumse heide kom je meer mensen tegen. Dit opgeteld bij de lange rechte stukken waar de weg ook nog eens gluiperig omhoog ging zonder dat je er erg in hebt maakte het allemaal niet makkelijker.

Daarnaast had de organisatie ook nog eens voor een mentale ballast gezorgd. Wij allen gewapend met een strak kilometers aangevende garmin of tomtom zagen de kilometers op de klok veel harder gaan dan op de borden van de organisatie. Op een gegeven moment was de afwijking zelfs anderhalve kilometer. Denk eens in als je op je klok de marathon hebt volbracht en dan nog eens anderhalve kilometer verder moet, de moed zakt dan wel even diep in je schoenen.

Maarten, Jakob en Joost hadden hier zeker de eerste 25 kilometer geen last van en gingen gezamenlijk als de spreekwoordelijke brandweer.

Op dat moment waren Claudi met een knappe 1.23 en Annemarie die over tijden niets wilde weten maar toch stiekem trots was dat ze haar eerste loop had volbracht al gefinisht en konden zij met de rest van de fans op het 30 kilometer punt aan de cappuccino.

Bij deze 30 kilometer kwam uit het groepje snelle mannen als eerste voor Joost de bekende man met de hamer.

Maar stel je voor: Ga je door het dorpje aangemoedigd door je meegenomen fans, publiek was er namelijk ook daar niet, wordt je vervolgens over het niet afgezette fietspad gestuurd tussen de zondagmiddag wandelaars met kinderwagens en fietsen. Je kunt je nauwelijks iets meer demotiverends voorstellen. Het was dan ook een afzien voor Joost waar hij niet op had gerekend, en het woord genieten is vanaf dat moment dan ook uit zijn vocabulaire geschrapt. Evengoed was zijn eindtijd keurig onder de vier uur dus wat dat betreft geen klagen.

Maarten leek ogenschijnlijk nergens last van te hebben en liep heel strak,

Maarten als eerste over de finish
Maarten als eerste over de finish

met op het einde slechts weinig toegevend op zijn voorgenomen schema, naar een zeer fraaie debuuttijd van 3.45 uur wat op dit parcours dubbel zo knap was. Bij de finish werd hij opgewacht door zijn beide zoons die ongewild rollenbollend met hem over de finish gingen.

Vlak hierna volgde Jakob die onderweg toch wat last had van de afgelopen tijd regelmatige voorkomende korte rondjes tijdens de training, en zich in de Italiaanse warmte voornam nooit meer aan zo iets geks als de marathon deel te nemen. Toch was ook zijn tijd van rond de 3.50 niet slecht.

De routinier
De routinier

Dan Martin. Met 17 marathons op zijn konto weet Martin natuurlijk wel hoe de hazen lopen en hij liet zich dan ook niet gek maken door welke omstandigheid dan ook. Zijn tijd van 4.15 was zeker gezien de omstandigheden een keurige prestatie.

Marjon liet de fans het langst in onzekerheid. Vooraf was in het geheel niet duidelijk of zij überhaupt aan de marathon deel kon nemen, dit vanwege een opspelende achillespees. Zelfs bij de start moest iedereen nog horen dat ze zou stoppen bij 30 kilometer als het niet ging, maar wie haar een beetje kent weet al hoe dat af gaat lopen. Inderdaad werd het 30 kilometerpunt halsstarrig voorbij gelopen. Het daaropvolgende uiterst saaie stuk door het industrieterrein was weliswaar topzwaar maar de finish werd gehaald. Over tijden hebben we het niet maar de medaille is in de pocket.

TemaNL bij de finish
TeamNL bij de finish, moe maar voldaan!

 

Arriva di Garda

Met de auto in twee etappes, aan één stuk doorrijden of met het vliegtuig, ieder had zo zijn eigen manier gevonden om in Garda te komen.

Martin had een geweldig appartementen huis geregeld en was met Chimene vooruit gereisd om kwartier te maken. Hierdoor kwam iedereen in een spreekwoordelijk opgemaakt bedje en kon zo aan het ontbijt aanschuiven. Aan niets ontbrak het, zelfs de hagelslag en pindakaas waren aanwezig.

Omdat hij de vloer van het appartement  nog wat slordig vond en eigenlijk de bezem niet wilde pakken omdat dat zo onverzorgd stond, bedacht hij een list. Met een overmatig gespeelde onhandigheid gooide hij de zoetjes door de kamer en had zo zijn reden gevonden om toch nog te mogen vegen.

Na het ontbijt de startnummers ophalen. Ben je weleens bij een grote marathon geweest dan weet je dat het afgeven van de nummers in een tot warenhuis omgebouwde sporthal (of  hallen) plaats vind waar alle grote sportmerken strijden om de gunst van de loper. Zo niet bij de Garda marathon.

De  ‘hal’ bestond uit een tent met achterin de hoek een tafeltje voor het ophalen van je nummer waarna je voor in de tent met het nummer in de hand je shirt kon krijgen. Bemand door aardige Italianen die je vriendelijk toeknikken als je iets in het Engels zei maar daar niet veel van begrepen.

Ophalen startnummers
Ophalen startnummers

Dit geheel aangevuld met een eenzaam meisje die midden in de tent probeerde wat zalfjes en andere wondermiddelen aan de man te brengen maar daar niet zo veel succes mee had.

Na het ophalen van de nummers de voor de marathon gebruikelijke stadwandeling. De slechte ervaringen met een dergelijke eindeloze stadswandeling, opgedaan in het verleden, waren hier onmogelijk. De plaatsjes zijn lieflijk en klein dus enige afstand van importantie kon niet worden afgelegd. Wel werd een plaatselijk horeca ondernemer blij gemaakt met een dode mus. De hele groep van 12 man liep binnen in zijn restaurant waar hij ijverig en in gedachten handenwrijvend de tafeltjes klaar ging zetten. Helaas voor hem ging de groep met dezelfde snelheid zijn etablissement weer uit: we konden niet aan één tafel zitten.

Een pittoresk terras aan het meer vormde nu het decor voor de eerste laag stapelen, welkom geheten door een vlot Nederlands sprekende Italiaanse.

terras aan het Gardameer, geen straf om daar te stapelen
terras aan het Gardameer, geen straf om daar te stapelen

Stapelen gaat natuurlijk niet over één maaltijd dus moest dit ’s avonds nog eens dunnetjes worden overgedaan. In een restaurant met een tempo waar van de Valk jaloers op zou zijn werden de gerechten opgediend. Maarten, die het stapelen wat al te letterlijk opnam bestelde overmoedig een pittig groot voor- en hoofdgerecht en zat bij de laatste happen te koeren om het binnen te krijgen, wat hem overigens manmoedig lukte.

Daarna allemaal vroeg, het was nog geen half tien, naar bed om de volgende dag fris klaar te staan voor het grote gebeuren.

 

Uitzwaaien

Als niet iedereen mee gaat dan moet er uitgezwaaid worden. Om deze reden was er op de zondag voor vertrek een uitzwaai training ingelast. Niet zozeer de training, die was al gepland, al werd er voor het gemak de hand gelicht met de door Claudi voorgeschreven 2 maal 15 km met rust er tussen, maar wel het uitzwaaien door Guus en Silvia.

De echte cracks, in dit geval Guus, Jakob en Joost gingen wel voor de twee rondjes maar dan van maximaal 10 km. Bij de tweede ronde sloten Claudi, Marjon, Silvia en Hans dan aan om zodoende toch de benen soepel te houden. Voor Marjon ook bedoeld om te kijken of 10 kilometer zelfs tot de mogelijkheden zou behoren, dit in verband met een opspelende achilles pees.

Afgesproken werd bij La Place omdat dat ook zo’n beetje een traditie is voor marathon duurlopen.

Over de training kunnen we kort zijn, de drie helden kwamen fris en fruitig aan na het eerste rondje en de gezamenlijke tweede ronde werd ook soepel afgelegd. Dit gold eveneens voor de pees hoewel het predikaat soepel misschien wat hoog gegrepen was, hij hield het vol.

De koffie op het zonnige terras was, gezien de weersvoorspellingen, meer dan waarop wij vooraf konden hopen en een goede voorbereiding op de zonnige Italiaanse terrassen!

Helaas was er niet genoeg uitgezwaaid en moest het dus bij de dinsdagavondtraining dunnetjes worden overgedaan. En dat niet alleen. Ook de teamkleding moest nog worden gemaakt. Na het wel heel korte rondje lopen kon iedereen dus mooi een handje helpen, wat niet meeviel door de zeer kleine lettertjes die designer Maarten bedacht had.

Het design van Maarten vast en zeker gesponsored door Pearl
Het design van Maarten vast en zeker gesponsored door Pearl

Nu is er bij de teamkleding een ongeschreven wet die voorschrijft dat dit altijd op het laatste moment moet gebeuren. En hoewel wij vastbesloten waren dit jaar op tijd met de kleding te beginnen en er alles aan hebben gedaan om het laatste moment te voorkomen moest het vertrek  worden uitgesteld om de kleding gereed mee te nemen. Hoezo laatste moment?

Mee als supporter gaan Coen en Gijs, de jongens van Maarten en Barbara. De slimste is Coen, die gaat mee om het jack te passen. Gijs vertrouwd volledig op zijn vader welke maat hij moet nemen en of dat nou iets is voor vaders? Oordeel zelf:

precies op maat (volgens Maarten)
precies op maat (volgens Maarten)

30 km hoogtestage

Ook in het laatste 30 kilometer weekend geen eendracht omtrent het gezamenlijk afleggen van de afstand. Joost gaat genieten in Zwartebroek tussen de kerkgangers, Marjon probeert een trainingsachterstand in één weekend goed te maken door driemaal, ja…. driemaal een 30 kilometer te doen. (De eerlijkheid doet bekennen dat ze daar wel een beetje hulp van de fiets bij gebruikt.) Maarten probeert uit of lopen op maandag relaxter is dan in zijn vrije (?) weekend, maar het meest bont van allemaal maakt echter Martin het.

Ook in het oosten is het doorgedrongen dat een hoogte stage wonderen verricht. Hij besluit daarop een ticket US te boeken en op een hoogte van 10 kilometer zijn duurloop af te werken. Nu is een Airbus ca. 70 meter lang waarvan effectief ca. 58 meter beschikbaar is om te lopen. Om zijn doel te bereiken moest hij dus minimaal 518 keer heen en weer rennen. Logisch dat zijn mede passagiers hier gek van werden en hij dus niet verder kwam dan 28 kilometer.

Blijft over een harde kern van Guus, Jakob en Hans die in het zonnige Naarden starten voor een heel gewone 30 km. duurloop. Via het Naardermeer gaat het via de Spiegelplas naar sluis het Hemeltje waar Nils, vroeg uit zijn bed gejaagd, klaar staat als drankpost.

Afslanken met behulp van de zon, het kan bij het Naardermeer
Afslanken met behulp van de zon, het kan bij het Naardermeer

Nog voor wij daar aankomen ontwaren wij echter een witte Santos fiets: het is Sylvia. Geïnspireerd door de mooie ochtend heeft zij besloten ons tegemoet te fietsen en dat niet alleen, ons ook een heel stuk te begeleiden. Mazzel voor Nils, hoeft hij niet op voor een tweede drankpost.

Onderweg worden wij verrast, of zeg ik beter vergast, door de Borgward club. Een bonte stoet keurig opgepoetste vehikels met een CO2 uitstoot die in staat is in één zomer de ijskap te doen smelten. Bij ieder goed voor een spontane misselijkheid, voor Guus echter de broodnodige inspiratie. Hij zoog zijn longen vol met de afgedankte uitlaatgassen en was op slag zijn maagpijn vergeten.

Zodoende haalden wij via de ’s Gravelandse bossen met een mooie regelmaat weer startpunt Naarden. Tot schrik van Jakob moest daar nog een extra rondje worden afgelegd maar dat was voorbij voor je het in de gaten had.

De koffie smaakte prima, de vorm is OK.

Onder het lopen heeft Jakob ook nog tijd om een rood lijntje te trekken
Onder het lopen heeft Jakob ook nog tijd om een rood lijntje te trekken

De Halve van Hoogland

Het was afgelopen zondag, met Afrikaanse steppe temperaturen, niet gelukt een één duidige afspraak te maken om gezamenlijk te lopen. Van werk tot achilles pees alle smoezen kwamen voorbij om trainingen af te zeggen, laten we het er maar op houden dat het een zonnesteek epidemie was, dan kunnen we in ieder geval zonder schuldgevoel weer verder.

Dat verder voerde ons vandaag naar het altijd mooie Hoogland. Onder de rook van Amersfoort liggend was hier een dorpsfeest georganiseerd wat zijn weerga niet kende, het leek wel of heel Nederland er liep. De Halve van Hoogland was onderdeel van dit feest en het leek Claudi een goed idee deze in het schema op te nemen. Niet in de laatste plaats natuurlijk omdat dit voor hem een thuiswedstrijd was.

De richttijden die hij voor ons in gedachten had, leken meer op de limieten voor Tokyo 2020 dan een haalbare tijd op een dorpsmarathon. Hij stuurde ze dan ook tactisch zaterdag avond 20.00 uur zodat er voldoende tijd was om vroeg naar bed te gaan. En eerlijk is eerlijk, ook zichzelf had hij niet gespaard en een tijd in gedachten waarvan je dacht dat de komma verkeerd stond.

Er was zelfs een dress code voorzien dus zeg nou niet dat het niet heel professioneel aangepakt wordt.

Dresscode groen. Jammer dat Joost een beetje te heet wast.
Dresscode groen. Jammer dat Joost een beetje te heet wast.

De zon, bij de start zo vriendelijk schijnend, was warmer dan gedacht en stuk voor stuk werden de voorgeschreven tijden losgelaten. Niet bij iedereen hoor, dat niet. Ook Joost ging namelijk van start en als er één overal van kan genieten dan is hij het. De zon was voor hem juist een stimulans om een tijd neer te zetten waar de rest zelfs niet van durft te dromen. En laten we ook Jakob niet vergeten te vermelden. Die zet de cruise control aan en  loopt of er niets aan de hand is.

Bij Guus was het vandaag ’een dingetje’ en bij Marjon liep het ook minder dan gedacht. En Claudi? Als je als trainer je eigen limiet niet haalt kun je niet anders dan tevreden over de rest zijn. Hij was dan ook zeer tevreden.

Goed of slecht lopen maakt niet uit: altijd een medaille
Goed of slecht lopen maakt niet uit: altijd een medaille

Een speciaal woord van dank ook aan de supporters van vandaag: Ellen, en heel even Annemarie. En dan waren er ook nog Elianne en Jeroen die met zijn drieën ons  luidkeels schreeuwend door de moeilijke laatste meters loodsten.

Daarna, feest in Hoogland!!! Ik zou zeggen, volgend jaar weer.

Feest in Hoogland met patat en.......
Feest in Hoogland met patat en…….

 

30 kilometer

Lopen doe je voor je lol. Het leven kent echter ook andere, meer serieuze zaken, die op zijn zachtst gezegd niet fijn zijn maar het is zoals het is. Om deze reden moesten wij het vandaag doen zonder Martin. (Martin sterkte!)

Ook afwezig maar dan als gevolg van verkeerde keuze’s: Henri. Dat vraagt om enige uitleg. Henri heeft zich al weken tevoren kandidaat gesteld om ons te begeleiden op de fiets bij lange duurlopen. Nu was het vandaag de beurt aan de 30 kilometer  dus bij uitstek het moment om eens gezellig mee te fietsen. Toch was hij er niet. Hij koos er voor om  een 18 jarig jochie, met net zijn rijbewijs, te zien autorijden in België in plaats van een mooie fietstocht met de Lake Garda 2016 teamNL marathongroep! Een verkeerde keuze dus.

De plaats van Henri werd ingenomen door Hanneke, daar later meer over.

voor vertrek, uitgezwaaid door Claudi
voor vertrek, uitgezwaaid door Claudi

Met een licht gespannen Maarten en Joost, die de afstand van 30 km nog niet eerder liepen gingen wij van start. Bij het eerste het beste wildrooster vond Joost het nodig de honneurs van Marrrtin waar te nemen door diens wildroostergeluiden te imiteren. Dat hierop geen prijs werd gesteld bleek wel door de opgelegde sanctie: per uitgestoten R een rondje koffie. We hebben hem niet meer gehoord.

Een losgebroken hond riep halverwege de afstand bij enkelen de meest diervriendelijke gevoelens op. De training werd vergeten en vol enthousiasme werd achter de hond aangegaan. Met een mooi opgebouwde voorsprong en dientengevolge extra rust profiteerde Marjon en Hans hiervan.

De rest van de training verloopt verder vlekkeloos met uitzondering van Hans die aan het einde wat last kreeg van de zonnestralen.

Wel is een bijzondere vermelding voor Guus op zijn plaats. De hele vakantie niet getraind en dinsdag de grootste moeite met het herstelloopje van 5 kilometer loopt hij  fluitend de 30 km. alsof het hier een rondje om de vijver met het theekransje betrof.

Dan even terug naar het meefietsen van Hanneke. Met 10 kilometer per uur op de fiets heb je naast het verkeer natuurlijk genoeg andere dingen om op te letten. Het zette haar er toe een uitgebreide analyse van de loopgroep te maken. Deze is voor ieder in te zien maar hier toch vast enkele feiten:

2 slanke lopers, de rest iets gevulder, 1 loper met lichte O benen, 1 met grote pas en één wat stijfjes, dan ook nog één met een wat afwijkende pas. Twee lopers met een mooie pas en eentje iets gebogen.

rondje Gooi
rondje Gooi

Maar wel allemaal de ruim dertig kilometer volbracht. De op het terras van de Tafelberg rustig wachtende trainer kan tevreden zijn.

Genieten

Het is zomer 2016, de regen komt met bakken naar beneden als was het de moessontijd. Jakob doet nog verwoede pogingen de starttijd te verplaatsen naar een door buienradar beloofde droge periode maar nee, gewoon starten in de regen.

De maestro himself was meegekomen om de training te begeleiden dus een meevallertje of kort rondje zaten er ook niet in vandaag. Nee, gewoon heuveltraining.

Gestart werd met een rustig duurloopje om volgens Joost even van de regen te genieten. En natuurlijk niet te vergeten ook van het uitzicht te genieten.

Martin deed ondertussen onder het lopen zijn uiterste best bij de verslaggever, om Klazien ut Zalk met haar wijsheden in het artikel van vandaag te krijgen. Dit met een verhaal over een slak en een haas die samen kerst vieren. Nog afgezien van het feit dat het helemaal de kerstperiode niet is worden aangedragen stukken uiteraard niet gepubliceerd.

Al lopend  bereikten wij de bij iedere regionale loper wel bekende bult van Bluk waar wij, uiteraard weer volgens Joost, moesten genieten van het mooie hoogteverschil.

Dat genieten ging er snel af toen Claudi zijn programma ontvouwde. Met uitzondering van Joost, die volop genietend de heuvel omhoog vloog , had de rest er toch iets meer moeite mee.

En één keer was niet genoeg. Gadegeslagen door Frank en Manna die schuilend niet verder kwamen dan de dakgoot van theehuis Bluk, werd manmoedig de bult nogmaals genomen. Bij de tweede afdaling echter een vreemde verstoring van het patroon.

In plaats van een bijkomend groepje mannen die uit staan te hijgen aan de voet van de berg lagen zij gebroederlijk in de zompige heide. Was dit nu nog met het hoofd richting Mekka dan kon je er nog wat bij voorstellen maar zij lagen willekeurig verspreid over de natte bodem.

Wat was het geval. Zij hadden besloten de tijd tot Marjon kwam al plankend door te brengen: echt genieten.

Dan de terugweg. Martin, slechts kort bij de groep weet al hoe de hazen lopen en was dan ook niet verrast dat Claudi niet de kortste weg terug nam maar nog enkele pittige heuveltjes in het programma op nam. Een ineens spontaan oprispende blaar maakte het voor hem dan ook helaas niet mogelijk hier aan mee te doen en wij geloven hem natuurlijk meteen.

Iedereen geniet: de balk bij La Place is bereikt!
Iedereen geniet: de balk bij La Place is bereikt!

 

Bij La Place de ontluistering!

Twee uur lang hebben wij geloofd in de positieve geest van Joost en echt gedacht dat hij overal van liep te genieten. Genieten is echter de pay-off van La Place en wij waren dus niet getuige van een zeldzame positivo maar van een ordinaire reclamecampagne.

Dankzij Joost de koffie gesponsored bij La Place
Dankzij Joost de koffie gesponsored bij La Place

Voordeel was wel dat wij heel wat bakkies koffie gratis kregen vandaag dus who cares?

 

Wegtrekker

 

mooie stappersDaags na het freezlab en dus barstend van het zelfvertrouwen was het zondag tijd voor de 25 kilometer. Start bij Phanos in het Olympisch stadion waar meteen het klasseverschil in onze maatschappij duidelijk werd. Waar Daphne riant betaald werd voor slechts 100 meter hardlopen leverden wij, op dezelfde plaats een prestatie die met gemak 250 maal die afstand was en moesten daar zelfs voor betalen: € 9,00

Martin was ook van de partij. Na de Sallandse bossen waar hij normaal zijn kilometertjes maakt wilde hij nu ook wel eens in een echt bos lopen: het Amsterdamse Bos.

Samen met Joost, Maarten en Jakob melde hij zich in het vak van de cracks: het 5.30 vak waar Marjon en Hans bescheiden een vakje lager kozen. Het ging crescendo met de vier mannen met af en toe toch wat kleine ‘dingetjes’. Dit gold niet voor Jakob en Joost, die fluitend de afstand aflegden.

Maarten daarentegen maakte kennis met het bijverschijnsel van het lange duurlopen. Maar, zo hier en daar een pijntje wegbijtend kwam ook hij fluitend aan de finish. Martin ondertussen genoot zo van het mooie bos dat hij halverwege een groepje lager ging om zodoende vooral niets van de mooie natuur te missen.

moe maar voldaan

En Hans en Marjon?

Voor een ieder die Hans wel eens heeft zien finishen na een marathon is het een bekend verschijnsel: de wegtrekker. Een bleek gelaat, en voor een half uurtje het hoofd tussen de knieën en dan gaat het meestal wel weer.

Vandaag was er weer zo’n moment. Lopend in de volle zon langs de bosbaan sloeg het toe. Pas na lang wandelen en overstappen naar een lagere groep ging het enigszins over. Helaas niet voor lang, ook de lagere groep ging te hard. Dan maar op eigen gelegenheid de laatste 5 kilometers en hopen dat het dan over gaat. Over ging het niet maar toch was het vandaag anders dan anders: De wegtrekker was namelijk dit keer niet bij Hans maar bij Marjon.

IMG_2065Op karakter werd uiteindelijk toch het stadion gehaald waar een extra freezlab bezoekje wonderen deed.

Frozen

Hoewel de titel anders doet vermoeden wordt dit geen verhaal over de Disney prinsesjes Elsa en Anna. Nee, het is vandaag 13 (!) augustus en we gaan “bibberen met Maarten”.

Bibberen met Maarten zou je zeggen wat is dat nou weer?

Al ver voordat de vakanties begonnen had Maarten het overgrote deel van de groep overgehaald om een bezoekje te brengen aan het Freezlab bij het Olympisch stadion. Het Freezlab is een uit zijn krachten gegroeide douche cabine waar je voor je lol in je onderbroek in temperaturen van 110 graden onder nul gaat staan en wat goed is voor heel veel dingen, waaronder spoedig herstel na (sport) inspanningen.

De vakantie was echter nog niet voor iedereen voorbij waardoor de groep enthousiastelingen zich vandaag beperkte tot zeven personen.

Na hartelijk welkom te zijn geheten en verklaard te hebben dat je geen van de medische aandoeningen onder de leden hebt van een nogal aanzienlijke lijst en tevens verklaarde dat je niet zwanger was, was het tijd om de bloeddruk te meten.

Het is bijna ongelooflijk maar bij Frits was geen bloeddruk aanwezig. Nu is hij een coole kikker maar geen bloeddruk dat ging er zelfs bij freezlab niet in. Na een tweede test lukte het uiteindelijk wat cijfertjes te produceren maar echt op druk leek het niet. Dit in tegenstelling tot Maarten waar de druk zo hoog was dat de display cijfertjes te kort kwam. Kortom, weinig vertrouwen in de metertjes en maar snel overslaan die test. Op naar het lab!
de vier mutsenAls eerste mochten de vier mutsen. De mutsen waren in dit geval de 4 mannen met een glad afgewerkte hoofdhuid die, om dit ongemak te beschermen voorzien werden van stoere wintermutsen.

Na even wennen in de min 60 graden cabine IMG_2055mochten ze door naar de hoofdcabine waar de temperatuur dus 110 graden onder nul is. Dit resulteerde bij enkelen tot een onbeheerst bibberen. Het drie minuten eind signaal kwam dan ook precies op tijd net voordat de cabine stuk gebibberd was.

Daarna was het de beurt aan de dames die ook vrouw moedig de lage temperaturen trotseerden.

IMG_2059

Tot slot dan nog Joost en Maarten, zo vakkundig door Jakob op de film gezet dat een leuke foto er bij inschoot. Met dank aan Annemarie kunnen ook zij hun verhaal kracht bijzetten met een leuk plaatje.

IMG_2054Al met al een hele leuke zaterdagmiddag besteding waar iedereen barstend van het goede gevoel vandaan ging.

Maarten, perfect geregeld!!!

 

Molentocht

Algemeen bekend: de wijzen kwamen uit het oosten. Maar of dit nu ook voor Martin geldt? Hij komt weliswaar uit het oosten, dat dan wel maar wijsheid?

Stel je voor je mag bij Jacob starten voor een duurloop langs een speciaal door Jacob uitgestippelde molen route. Je laat die dan schieten om vervolgens in Twente terrasjes te gaan bezoeken en hopen dat ze ver genoeg van elkaar verwijderd liggen dat je toch aan je kilometers komt. Zeg nou zelf, is dat naïef of niet?

Wij (Marjon, Jacob en Hans) waren er wel, en zelfs Maarten, die na de vakantie terugreis zo vanachter het stuur in zijn sloffen geschoten was stond paraat. Ook in de startblokken: Ivar. Gelokt met de belofte dat er in de polder hele kuddes Pokémons rondliepen was hij bereidt met ons mee te fietsen en als mobiele tankwagen dienst te doen.

Vanuit de Simone met die moeilijke achternaam laan vertrokken wij richting de stichtse brug om er en passant even een heuveltraininkje af te werken en dan rechtsaf de polder in. Daar kwam het eerste tegenvallertje.

Denk je cultuur te snuiven en een mooie rosmolen of een paltrokmolen tegen te komen dan was dit toch wel wat anders. De molens van Jacob waren een soort kachelpijpen met bovenin een uit zijn krachten gegroeide fietsdynamo, gecompleteerd met een oude DC 3 propellor.

En wat vervelender was, er stonden er twaalf en bij de laatste zou dan de helft van de route bereikt zijn. Tegenvallertje twee dus. Bij de laatste molen moesten wij nog gewoon anderhalve kilometer.

training 7-8Gelukkig wachtte daar Ivar, met de welkome dorstlessers en bananen zodat de tank weer gevuld kon worden.

De terugweg, het bij Eemmeerlopers beruchte stuk met de molens, werden wij vergezeld door een Engels gezinnetje dat net had geleerd te fietsen en nu ging ontdekken wat fietsen tegen de wind betekende. We hebben ze denk ik een keer of zes lopend ingehaald!

Na het molenstuk nog even een fel stukje wind tegen de brug op en een net iets langer dan gedacht stuk de brug weer af bereikten wij uiteindelijk dan toch de heerlijke koffie met appelcake van Jacob.

Dan speciaal nog even aandacht voor de komende week: dan staat het bibberen met Maarten op het programma!!!